Sąd Najwyższy decyduje w sprawie kredytów „frankowych”

Jest „duża” uchwała Sądu Najwyższego w sprawie „frankowej” III CZP 25/22. 6 zdań odrębnych, najwięcej do pkt. 2 uchwały (o upadku umowy).

Z perspektywy kredytobiorców-konsumentów, uchwała jest bardzo dobra. Warto było czekać. Długo, ale warto. Okaże się przydatna.

Nie można zastępować wadliwych postanowień w umowach (ani przepisem, ani zwyczajem, ani niczym innym).
Wadliwość klauzuli przeliczeniowej prowadzi do upadku całej umowy.
Rozliczenia stron wg teorii dwóch kondykcji – dwa niezależne roszczenia stron z tytułu nienależnego świadczenia, których każda ze stron może odrębnie dochodzić. Jeżeli któraś ze stron chce dokonać rozliczenia tych roszczeń, powinna zastosować potrącenie.
Przedawnienie roszczenia banku o zwrot udostępnionego kapitału startuje od momentu, w którym doszło do zakwestionowania przez konsumenta postanowień tkwiących w umowie.
Nie ma podstaw do żadnego wynagrodzenia za korzystanie z kapitału, zarówno ze strony banku, jak i ze strony kredytobiorcy. Przypadają odsetki ustawowe za opóźnienie dopiero od momentu, w którym dana strona popadła w opóźnienie w spełnieniu świadczenia.

Uchwała wiele uprości, ale nie doprowadzi do tego, że postępowania staną się szybsze, choć może jak wyeliminujemy dowody „na alibi” to się staną? :).

Natomiast uchwała (może) skróci pozwy! 😉

A może nie skróci? Jak trafię na sędziego, który nie będzie respektować III CZP 25/22? 😉

Link do komunikatu o uchwale i treści uchwały TUTAJ.

Zobacz również